บทที่ 3 CHAPTER 1 เจ้ากรรมนานเวรรูปแบบใหม่ 3
ธีนิ่งอึ้งกับการกระทำของหญิงสาว สมองประมวนถึงความเสียหายอย่างรวดเร็วสติกลับมาอย่างรวดเร็วเขาก็รีบผละออกและเผลอผลักแรงเกินไปจนร่างบางเซเกือบล้มไปกองกับพื้น
“ปิ่น ...”
ธีเอ่ยชื่อของหญิงสาวอีกคนอย่างแผ่วเบาเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งขึ้นมาบนดาดฟ้า
“เดี๋ยว ธีจะไปไหน” รษาโผเข้ากอดร่างสูงอีกครั้งเมื่อเห็นว่าธีกำลังจะวิ่งจากไป
“รษา ปล่อยฉัน” เขาหงุดหงิดเต็มที
“ไม่ รษาไม่ปล่อย รษาต้องการธี รษารักธี ฮึก”
น้ำตาหลั่งไหลพรั่งพรูออกมา เธอรู้ว่าเขาจะไปไหนเธอไม่ยอมหรอก ไม่ยอมให้เขาก้าวไปจากตรงนี้
“รษา ปล่อย!”
ธีสะบัดตัวอย่างแรงจนหญิงสาวล้มลงไปกองกับพื้น ความเจ็บปวดที่ร่างบางกระแทกกับพื้นยังไม่เจ็บเท่ากับธีจะเดินจากเธอไปหาผู้หญิงอีกคน ซึ่งเป็นครูที่โรงเรียน เธอรู้ว่าพวกเขาแอบคบกัน และสายตาของธีที่มองผู้หญิงคนนั้นก็ต่างจากที่มองเธออย่างสิ้นเชิง
ผมที่ยืนฟังอยู่ได้ยินเหมือนเสียงอะไรล้มจึงรีบเดินเข้าไปหาร่างบางทันที และประคองร่างบางขึ้นมาอย่างเบามือก่อนที่เธอจะกอดผมไว้แน่น ผมหลบมุมตึกรับรู้เหตุการณ์ทั้งหมด และรับรู้ถึงความรู้สึกของคนทั้งสามคน รวมถึงเจ้าของชื่อที่ธีเอ่ยเมื่อครู่
“ไอ้วิน มึงดูแลรษาด้วย กูคงดูแลรษาไม่ดีเท่ามึง” ใช่ว่าธีจะเป็นคนใจร้าย แต่เพราะเขามีคนที่อยากดูแลอยู่แล้วและรษาก็มีคนที่ดูแลเธอได้ดีมากกว่าเขาทุกอย่างมันลงตัวแล้วสำหรับธี
“ฉันรักเธอไม่ได้” ธีพูดก่อนที่จะรีบวิ่งออกไป
“ทะ ทำไม ฮือ ทำไมธีไม่รักฉันล่ะวิน ฮึกๆ” มือเล็กกำเสื้อของผมแน่นปากก็พร่ำเพ้ออย่างคนไร้สติ
“ไม่เป็นไรนะ...” ผมลูบผมหอมพร้อมจูบเบาๆ ที่ขมับเป็นการปลอบประโลม
“ฮือ... ทำไมธีไม่รักฉัน”
เธอยังคงพร่ำถามในสิ่งที่ไม่เข้าใจแต่ผมเข้าใจดีว่าทำไมธีไม่รักรษา เพราะเพื่อนสนิทของผมมีคนที่รักและแคร์อยู่มากอยู่แล้ว แม้รษาจะเคยคบกับธี แต่ก็แค่ช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้น ส่วนเหตุผลที่ยอมคบคือ รษาดีกับธี เขาเลยตอบแทนความดีและความจริงใจนั้นด้วยวิธีนี้ แต่ธีก็คิดได้ว่า เขากำลังทำร้ายใครอีกคนที่เป็นเพื่อนสนิทในทางอ้อมเขาจึงบอกเลิกรษาอย่างไม่แยแสความรู้สึกเธอ
“มันไม่รัก ก็เลิกรักมันซักที” ผมบอกเสียงเรียบ
สำหรับธีคือเพื่อนที่ผมสนิทที่สุด แม้จะไม่ได้เรียนห้องเดียวกันก็ตาม เพราะเหตุผลที่ธีอยากประชดผู้เป็นพ่อจึงเลือกเรียนสายคณิต – ศิลป์ แทนที่จะเรียนสายคณิต – วิทย์ทั้งที่สอบได้คะแนนอันดับต้นๆ
“แต่ฉันรักธี...”
“...แล้วทำไมเธอไม่รักฉัน...”
เสียงทุ้มเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทำเอาหญิงสาวฟังแล้วใจหายวูบ ไม่ใช่เธอไม่รู้ว่า ผมรักเธออีกอย่างทางบ้านก็หมั้นหมายจะให้เราทั้งคู่แต่งงานกัน แต่คนไม่รักก็คือไม่รัก จะบังคับกันได้อย่างไรเหมือนเป็นการตอบคำถามที่ว่า ‘ทำไม ธีไม่รักเธอ’ หรือบางที... ผมอาจจะใกล้เธอมากไปใกล้จนรู้สึกว่า ถึงฟ้าจะถล่ม ดินจะทลายผมก็ไม่มีวันทิ้งเธอรษาถึงไม่สนใจผมกันแน่
...หึ ของตายอย่างนั้นหรอ?
“วิน...” รษาเงยหน้าขึ้นสบตากับผมด้วยหัวใจที่เต้นรัว
“ไม่เป็นไร ยังไงวินก็จะอยู่ข้างรษา” ผมใช้นิ้วโป้งเกลี่ยน้ำตาออกจากใบหน้าหวานก่อนจะบอกยิ้มๆ “ไปล้างหน้าเถอะ จะได้กลับบ้านกัน”
แม้ไม่อยากตกอยู่ในสภาพแบบนี้แต่ก็คงต้องยอมรับว่าผมจะไม่มีวันทิ้งเธอจริงๆ อย่างที่เธอคิดนั้นแหล่ะ
“อิ่มหรือยัง? จะได้เอาจานไปล้างเหนื่อยจะแย่แล้วเนี่ย”
เสียงหวานดึงสติให้คนคิดถึงอดีตกลับเข้ามาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ผมยิ้มจืดชืดให้เธอ และเป็นยิ้มที่เย้ยหยันตนไปในตัว
“อิ่มแล้ว”
“อิ่มก็กลับห้องไปเลยฉันง่วงจะนอนแล้วเหมือนกัน”
หญิงสาวออกปากไล่อีกครั้ง เธอคงไม่อยากรับแขกแล้ว และอยากพักผ่อนมากกว่า
“ก็บอกว่า จะ นอน นี่” ผมพูดทีละคำเป็นการย้ำเจตนารมณ์อย่างชัดเจน
“ย่ะ นอนโซฟาไปเลยนะ ชิ” เธอย่นจมูกเล็กน้อยพูดพร้อมกับจานใบสุดท้ายที่คว่ำลงกับที่พักจานก่อนจะเช็ดมือลวกๆ แล้วเดินสะบัดตูดเข้าห้องไปไม่สนใจผม ซึ่งนั่งอยู่ที่เดิม
[ จบบันทึกของคาวิน ]
----------
มาแล้วจ้า คัมแบ็คครั้งนี้มาพร้อมกับเนื้อหาใหม่ไฉไลกว่าเดิม! อ่านแล้วเป็นไงคอมเมนต์คุยกันได้น้า
